Przewlekła niewydolność żylna pojawia się u 8 - 20% kobiet w ciąży. Zwykle objawy choroby można dostrzec bardzo wcześnie, bo już w pierwszych trzech miesiącach jej trwania.

Główną rolę w rozwoju choroby odgrywają związane z ciążą mechanizmy hormonalne. Podczas ciąży zwiększa się wydzielanie estrogenu i progesteronu.

Estrogeny powodują zwiększenie przepływu krwi w macicy i miednicy. Zwiększa się powrót żylny do układu żył podbrzusza –ilość krwi krążącej między podbrzuszem, a reszta organizmu wzrasta i staje się przeszkoda dla odpływu krwi z żył biodrowych oraz całych nóg.

Progesteron zmniejsza napięcie włókien i komórek mięśni gładkich, a z mięśni tych zbudowane są ścianki żył. Spada elastyczność, aktywność elektryczna i zwiększa się podatność żyły na uszkodzenia, nawet o 150%.

Inną przyczyną powstawania żylaków jest mechaniczny ucisk macicy na żyły biodrowe oraz dolny odcinek żyły głównej dolnej. Ta sytuacja ma szczególne znaczenie w ostatnich miesiącach ciąży.

Czynnikami również wpływającymi na rozwój żylaków w trakcie ciąży to: zwiększenie objętości krwi krążącej (o około 30% ) i predyspozycje genetyczne.